Afgelopen weekend had Lex Schotema van Aqua Diving Veenendaal een tripgeorganiseerd naar Noord-Duitsland. Lief en ik waren vrijdagochtend al vertrokken om de zaterdag in zijn geheel te benutten voor een aantal kantduiken. We hadden al contact gehad met het duikcentrum Baltic Dive Center in Kiel, maar na een te lange rit (file, omleiding en wegwerkzaamheden), kwamen we eerder aan in Eckernforde.
Ik herinnerde me een duiktoko die we hadden doorgekregen van Olli van Baltic Dive en waagde een telefoontje. Amper een uur later waren we een buddy Thomas en een duikervaring rijker in de Oostzee.
Wat bleek: de duiktoko Tauchen en Meer stond aan het strand, waar je 20 meter verder zo de Oostzee in loopt. We hebben anderhalf uur in het water gelegen en heerlijk genoten van het zicht en het vele leven in de Oostzee.
We vertrokken naar Kotterby (echt een Deense naam) waar we in een gezellig penionnetje onze spulletjes opsloegen. Een knus kamertje alla jaren ’70, met een leuk uitzicht over de haven en de uitgestrekte landschappen. We besloten naar Kappeln te rijden om onze kotter op te zoeken waar we zondag mee uit zouden varen en we moesten nog een restaurantje reserveren voor 16 man.
Kappeln bleek bijna echt een Deens stadje te zijn rechtstreeks uit het boek van Hans Christian Andersen.
We aten in een slecht tentje maar zagen verderop een goede pizzeria amper groot genoeg voor 16 man. maar de reservering stond en alles was geregeld.

zaterdagochtend hadden we om 10:00 uur afgesproken met Thomas. Even later arriveerde Holger. We zouden gaan duiken in de haven van Eckernforde waar een oude molen lag afgezonken op zo’n 10 meter. Echter was er markt en geen mogelijkheid tot parkeren waardoor we besloten wederom te duiken op dezelfde plek als gisteren. Het zicht was minder en het water kouder en met mijn natpak hield ik het ‘slechts’ een uur uit. We leven tot een uur of 17:00 uur en namen vervolgens uitgebreid afscheid van Thomas, Holger en duiktoko-eigenaar Thorsten. De afspraak voor het najaar stond inmiddels al; hier zouden we zeker nog een keer heen gaan.

Amper aangekomen in het pensioen, arriveerde Lex en de crew. Een zeer gemelleerd gezelschap. Hoe zou dit verlopen….een ergluidruchtig en gezellig etentje in de plaatselijke pizzeria en een tekorte nacht (terug tegen middernacht) en om 5 uur!! ontbijt, konden wede volgende ochtend om 06:00 uur op weg naar de visserskotter Wiking, die voor zowel duiken als voorzeevissen gehuurd kan worden.

Na 2,5 uur varen waren we op het wrak van de Sten Trans (54o37,00′N; 10o25,00′E)aangekomen. Nadat de Wiking geankerd was, lagen we een half uur later in het water. Ik met een te grote fles, maar wel met genoeg lucht.
Het was eerst een beetje spannend, omdat we op9 meter (daar waar we op het wrak moesten komen) het wrak nog nietzagen). Uiteindelijk op 15 meter kwamen we op het wrakterecht. Ondanks het advies van Lex om een lijn vast te maken aan het wrak om makkelijk de ankerlijn terug te vinden, hebben we dit niet gedaan. Er was bijna geen stroming en hetzicht was zo’n 5 meter. Het wrak is prachtig begroeid en ook zeergeliefd bij zeesterren. Soms vielen er diversen vlak voor ons naarbeneden, zeg maar een soort van sterrenregen.
Het wrak ligt er erg mooi bij. We hebben iets meer dan een half uur genoten van de uit het groenopdoemende contouren van het 65m lange wrak, erg indrukwekkend en mooi.

De 2e duik, was iets pittiger, omdat het zicht minder was geworden ener een redelijke stroming op was komen zetten, maar ook dit was eenprima duik. Na amper een half uur kreeg ik het toch erg koud in mijn natpak (ik was een van de weinige natpak-duikers) en met gevaar voor onderkoeling besloten we de duik af te breken en terug te gaan naar de ankerlijn. Dit keer had lief wel keurig de lijn vastgemaakt aan het wrak. Echt netjes gedaan, maar 1 nadeel; die lijn wil je ook weer mee terug. Gelukkig verliep dit ook vrijwel vlekkeloos. Na een 3 kwartier waren we weer op het schip en helemaal enthousiast over het wrakduiken. Hier moeten we terug!!

De dag werd prima afgesloten door een bbq op het stand, tot in de puntjes verzorgd door Lex en Ursula.
Op de maandag zijn we op de terugreis nog even gestopt voor een zoetwaterduik inKreidesee Hemmoor.
Met pijn in ons hart hebben we rond 16:00 uur de groep verlaten en reden we terug naar Friesland, waar we op 6 km voor de grens bijna 3 uur in de file hebben mogen staan door een groot ongeluk wat op zo’n 100 meter van ons af gebeurde. Erg leuk…not.
We waren rond 22:00 uur thuis; moe maar voldaan. Wat een topweekend hebben we gehad!!!

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Bang waren wegemaakt. Het zou ons bloed, zweet en tranen kosten om dit felbegeerde pasje tebehalen. Dus hebben we braaf tot in de vroege ochtenduren in de boeken gezetenen tot in den treure gestudeerd en nog eens gestudeerd. Dit weekend moest heter toch echt van komen. Lees hier het verslag van onze Rescue cursus.

Dag 1:
Enigszins waren we voorbereid op wat komen ging. Al knipogend was er doorslechts drie mensen gezegd dat we op alles voorbereid moesten zijn en dat we opscherp moesten staan zodra we de auto uitkwamen. Met trillende knietjesarriveerden we op zaterdag 13 juni 2009 om 10:00 uur verwacht in Luinjeberd.
Het weer was mooi; er stond geen wind en er waren geen jankende kinderen in debuurt. Al met al een voorbode dat het een mooie dag zou worden.
We startten met een briefing en oefenden vervolgens een aantal zaken die in hetzwembad nog niet helemaal vlekkeloos gingen. Zo werd er eerst een duiker inpaniek gespeeld en hoe deze benaderd moest worden aan de oppervlakte en onderwater. Onder het mom x91er kan wel iets meer drama bij, damesx92 gilden wij ons eenongeluk en sloegen we op alles wat we maar tegenkwamen. Het mag gezegd wordendat slachtoffer spelen vermoeiender is dan de redder zijn. Aan het einde van deoefening moesten we ons naar de kant slepen voor de volgende marteling: Hetpellen van een bewusteloze duiker en deze beademen en de uitrusting x91pellenx92aan de oppervlakte. Menig spul werd hier dan ook verloren door overenthousiasterescue-wanabex92s. Er werd her en der gesmeten met lood, maskers en messen. Gelukkigkwam hierdoor bij dit onderdeel het zoeken en bergen goed terug en ik magaannemen dat wij ook hiervoor binnenkort een PADI-pasje van mogenverwachten. 

Een duiker liftenonder water, een zoekpatroon uitzetten nadat niet Bavo, maar Richard deze keer zijnlood was kwijtgeraakt. Een enkeling uitte hierover haar ontevredenheid nadatzij na 10 minuten nog steeds geen loodgordel hadden aangetroffen (waar jullietoch zeker 3 keer overheen zijn gezwommen Maaike en Germaine) en echt wel hetzoekpatroon hadden gevolgd (als een x91Ux92 uit 10 bochten bestaat misschien wel).  
Het gooi x96en smijtwerk was nog wel het leukste; brandweergrepen enreddingsgrepen werden her en der geoefend en hier en daar misbruikt. Zie voormeer lol de bijbehorende fotox92s.
Al met al hebben we tot een uur of 17:00 uur gezeten en moesten wij onsbereiden op de examendag van de volgende dag. Ons werd meegegeven dat we wat tesuf waren deze eerste dag; misschien kwam dat doordat Folkert ons ernstig hadtoegesproken in het zwembad dat het toch wel een heel serieuze cursus moestzijn.

Dag 2: Natuurlijkwas ik fashionably late op onze examendag en ik was de auto nog niet uit of wemochten al aan de slag. Twee onervaren duikers hadden zich in de nesten gewerktdoor afzonderlijk van elkaar te gaan duiken. Dat is natuurlijk vragen omproblemen. Maar gelukkig waren wij er; de rescue-wannabex92s. Zonder problemensleepten Germaine en Maaike slachtoffer Ben naar de kant die het wat benauwdhad. Ondertussen was Bavo (toen nog MET set) afgedaald en wachtte Nina hem optotdat hij boven kwam drijven (ook nog MET set) met Maarten die zichtbaarbewusteloos was.
Ondertussen stonden Klaas en ik voor joker met onze armen in de luchtinstructies te geven hoe iedereen moest zwemmen tot het plaats des onheil.
Al met al was iedereen weer veilig aan de kant toen de grootstereddingsoperatie nog moest volgen: het zoeken van de set van Bavo die in eenonbewaakt ogenblik ervoor had gekozen om te zinken als een getorpedeerde DuitseU-boot. Een uur later met 6 duikers in actie, is de set succesvol aangetroffendoor Richard. Tja; daar ben je natuurlijk instructeur voor. Het zou een blamagezijn als 1 van de rescue-wannabex92s de set zou hebben gevonden terwijl Mr. Drosthimself er minstens 8 keer overheen was gezwommen. Niets was minder waar, duseen driewerf hoera voor Richard Drost; nummer 943250 (hoerahoerahoera).

Anyhoe, back tobusiness; we waren nog steeds de lx85 ik bedoel we waren nog niet klaar met onzecursus.
Terwijl Richard ervoor koos om in zijn Remie een anker af te laten zinken, kwammeneer natuurlijk in de problemen.
Klaas en Bavo daalden af om Richard te liften. Dit keer met succes. Ik gafinstructies boven water en zorgde dat Hulppizza werd gebeld en de zuurstofbalklaarstond (Je moet wat improviseren zonder budget).
Verder raakten Ron en Folkert elkaar kwijt na een fikse ruzie boven/onder wateren vloog Maaike bijna de hulpdiensten aan nadat ze mij was kwijtgeraakt.
Na een lange vermoeiende dag en 50 examenvragen later kregen wij het hardeoordeel: vanaf 14 juni 2009 is Duikcentrum Leonardo 6 rescue-duikers rijker.
Op naar Divemaster!!!

PS; het mag gezegd worden dat er enig sarcasme is gebruikt in de tekst. Ik wiliedereen bedanken voor de geweldige 2 dagen. Ik heb ontzettend gelachen en ikben blij dat we ondanks de nieuwe naam van x91onsx92 cluppie de samenstelling en debijbehorende sfeer gelijk is gebleven.
En Bavo; je mag wel eens wat kwijtraken; je buddy ben je nog nooitkwijtgeraakt! Dat mag ook wel eens gezegd worden. 

Zo blog ik elke dag. Zo blog ik niets.
Nu blog ik dus wel…
Er is veel gebeurd de laatste tijd.
Een kleine greep uit mijn huidige dagelijkse leven.

1. Ik woon samen met de leukste jongen van de hele wereld (en dat binnen 8 maanden mensen)
2. Niet meer in Leeuwarden, maar yn it lytse Dokkum
3. We hebben een hond: een Jack Russel welteverstaan
4. Ik heb de leukste baan in de wereld
5. Ik duik nog steeds en heb na enkele aankopen een bredere blik op de duikwereld
6. Ik heb volgende week 2 weken vakantie (maar nog niets geboekt)

Kortom; veel gebeurd.
Nu maar hopen dat ik meer ga bloggen om ook de details met jullie te kunnen delen.

Het is een tijd lang rustig geweest.
Ik heb wat tegenslagen moeten verduren, maar de rust is wedergekeerd.

Sinds 2 maanden heb ik het liefste vriendje wat ik me maar kan wensen. Mensen die me nabij staan weten precies over wie ik het heb.

De duikzaak Tuimelaar is er plots mee opgehouden; het heeft me de nodige energie gekost, maar ik ben nu zover dat ik mijn energie beter ergens anders in kan steken. Ik houd me meer op de achtergrond. Alleen het Zeelandweekend in augustus organiseer ik nog en dan houd ik ermee op.
Betekent overigens niet dat ik met duiken stop! Met vriendlief ben ik al menig weekend weggeweest om onze favoriete hobby te beoefenen!

Betreffende mijn werk heb ik een onbepaalde tijd-contract gekregen en de nodige extra uitdagingen.
Mijn huisje is nog steeds perfect; ik heb zelfs vorige week eindelijk mijn terras gepimped! Foto’s volgen
Thailand staat in oktober op de planning; een beter vooruitzicht kan ik me niet wensen!

Al met al leuke vooruitzichten; ik hoop snel weer alles op de rit te hebben; nu alleen de studie nog….

Op dit moment lopen er een aantal zaken waar ik het nogal druk mee heb;
Ik zeg werk,

Ik zeg duiken,

IK zeg private life.

Qua werk gaat het bergopwaarts; er zijn een aantal aandachtspuntjes waar ik aan kan/moet werken om nog beter te kunnen presteren, maar als je nagaat dat in een half jaar zowel omzet als klanten zijn verdubbeld, kun je zeggen dat het goed gaat. Ben ik blij om, maar….het kan nog altijd beter. Ik zit wel op mijn plekkie en het kan eigenlijk alleen maar leuker worden. Ik heb een schat van een collega met wie ik alles kan delen, wat het werk positief beinvloed. Ik hoop in ieder geval er nog een jaartje aan vast te mogen plakken.

Daarnaast ben ik sinds januari zeer actief in de Duikclub van de Tuimelaar. Nu ben ik actief betrokken bij de organisatie van en het bemoeien met de winkel en een aantal andere duikgerichte zaken.
Zo staat komend weekend een geweldig duikweekend in Zeeland voor de boeg, waarin ik alle organisatie op me heb genomen. Iets wat ik met veel liefde doe. Door een sportblessure lukt het me niet om alle duiken mee te doen (ben nogal een bouwpakket) maar dat maakt het er voor mij niet minder gezellig op.

Naast dit weekend sta ik regelmatig in de Winkel van de Tuimelaar, en ondersteun ik ook de cursussen xe9n als klap op de vuurpijl volg ik dit jaar zelf meerdere cursussen zodat ik hopelijk steeds dichterbij het instructrice-schap kom. Maar eerst maar Dive-master worden en dan zie ik wel verder.
Verder heeft er een positieve verandering plaatsgevonden waardoor de Tuimelaar langer blijft bestaan als enig duikcentrum in Friesland.

Private life gaat het steeds beter; maar alleen dat is insiderinformation!

vorige week echt officieel het geld overgemaakt: volgende bestemming Thailand! Samen met mijn schussie, Mars en een vriendinnetje vertrekken we 14 oktober voor 18 dagen naar Thailand waar we eerst een rondreis gaan maken, en daarna heerlijk aan het strand van Zuid-Thailand vertoeven om bij te komen van alle impressies! Ik heb er zin in!

I love my job.
I love my hobbies & I love my friends & familie, maar hoe leer ik in hemelsnaam prioriteiten stellen wanneer ik alles tegelijk wil doen!!!

door de drukte en het mooie weer ben ik soms heel warrig; zo fiets ik optimistisch de stad in voor een broodje en kom lopend terug naar werk…
En waar die fiets nu gebleven was??

Na ruim een week leven zonder horloge, tijdsbesef of agenda, ben ik weer terug in Nederland. En dit keer valt het me zwaar. Ik heb een topvakantie gehad met leuk gezelschap, wederom in Egypte- Dahab welteverstaan.
Foto’s en verhalen volgen nog. Ik kan alleen zeggen: I MISS EGYPT!